و صد البته كه من از آخرين تحولات جا موندم . مثلا در اين ايام خواب بهاري برخي از سران فاميل از اونجا كه به اشتباه فكر مي كردن من بايد از همه چيز خبر داشته باشم، ازم پرسيدند دور دوم انتخابات تهران كي برگزار مي شه، با خيالي آسوده خبر دروغ به خوردشون دادم كه " يا نيمه آخر فروردين يا نيمه اول ارديبهشت"  البته مهم نيست چون تقصير خودشونه كه از نامه شوراي نگهبان به وزارت كشور خبر نداشتن. به من چه

اين شعر به رسم گذشته در اينجا سبز شده:

كي به انداختن سنگ پياپي در آب

                       ماه را مي شود از حافظه آب گرفت

اگر مجبور نبودم كه اين روز پنج شنبه اي براي شيفت كاري ام بيام ايرنا، عمرا تا شنبه در محافل خبري ديده مي شدم اما بالاخره اومدم و از صبح تا بعد از ظهر در سايت هاي مارك هاي معروف دنبال آخرين مدل بهاري و تابستاني محصولاتشان گشتم ( البته اين بدان معنا نيست كه من اين همه پول مي دم كه تا لباسام مارك دار باشه. بيشتر براي پيدا كردن نمايندگي هاي اونا در عربستان بود كه كاشف به عمل آوردم)

** خدا بايد پدر چند نفر رو خارج از نوبت بيامرزه كه من اولي رو مي گم شما واسه بقيه اي كه در ذهنتان است تعميم بديد: دكتر محمد مصدق . چون اگه نفت رو ملي نمي كرد ما تا امروز از گشنگي مي مرديم و امروز دو هفته تعطيلي نداشتيم كه بخوريم و بخوابيم و به روي مباركمان هم نياوريم كه جيره خور نفت بوده و هستيم و خواهيم بود.

نتيجه اخلاقي: نفت همين جوري تا وسط حلق اين ملت ايران لوله كشي شده و نيازي نيست كسي در شعارهاي انتخاباتي دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري حرفي از آوردن نفت بر سر سفره هاي مردم بكنه!

** آخ راستي يادم رفته بود كه به رسم سالهاي گذشته بگم يك سال و نيم ديگه دندان مبارك را بر جگر بگذاريد تا ببينيم از صندوق انتخابات كي بيرون مي ياد.

** راستي اصلا از اين انتخابات مجلس هشتم خوشم نيومد . چون توي همين تهران وا مونده كه مي گن ۱۲ ميليون جمعيت داره كه هفت ميليون اون واجد شرايط بودن، تعداد شركت كننده ها به دو ميليون نفر هم نرسيد و نفر اول تهران با ۷۰۰ هزار راي قراره بشه رييس مجلس!!!! خيلي مسخره است . به اين ميگن يك آبرو ريزي سياسي كه البته به بركت رسانه ملي و چند روزنامه مجيز گو تبديل به حماسه ملي شد.

** دعاي اول سال: ان شاء الله آنان كه به بهارستان راه يافتند كمي از عاقل تر از اسلاف خود باشند شايد ملت از زير بار اين همه بدبختي نجات پيدا كند.

**سالي كه گذشت به لحاظ خبري گرچه برام نقطه عطفي بود اما تنگ نظري برخي حسودان رو هم نمي شه ناديده گرفت كه باعث شد تعدادي از گزارش هام زنده به گور بشن: اولين گزارشم كه خيلي هم تو پ بود برمي گشت به دور اول گفت و گو هاي ايران و آمريكا درباره عراق. گزارش را از قضيه مك فارلين شروع كرده بودم اما نامردها ترسيدند كه منتشر كنند. يادم نمي رسه سردبير معزز داشت موقع خواندن گزارش سكته ناقص رو مي زد كه..... عنوان گزارش اين بود: " از مك فارلين تا رايان كروكر"

گزارش ديگرم كه باز هم به تاريخ پيوست درباره وزير آموزش و پرورش بود كه از مجلس راي اعتماد گرفت. عنوانش اين بود: " سي و دومين وزير پيشنهادي احمدي نژاد راي اعتماد گرفت" سر اين گزارش با سردبير دعوام شد و حتي اجازه نداد كه اون رو پرينت بگيرم و به من تهمت زد كه مي خوام بفروشمش به روزنامه ها!!!

دو تا مصاحبه تفضيلي هم با اصلاح طلبان داشتم كه چاپ نشده به تاريخ ذهنم پيوست: مصاحبه با موسوي لاري كه همزمان با تشكيل ستاد ائتلاف اصلاح طلبان صورت گرفت و دومي هم با سيدحسين مرعشي. قرار بود مرعشي بياد ايرنا اما از آنجا كه خيلي ها اهل سكته كردن هستند، نشد و من در دفترش مصاحبه را انجام دادم و بعد مصاحبه را شرافتمندانه به دفترش فاكس كردم تا در آرشيوهاي شخصي اش حفظ كند.

اما يكي از بهترين گزارش هايي كه در گروه سياسي نوشتم و براش واقعا زحمت كشيدم و براي منتشر شدنش با همه جنگيدم و كلي تهمت و حرف هاي بي ربط رو به جان خريدم، گزارشي بود درباره روند تاييد و رد صلاحيت ها در هيات هاي اجرايي پنج دوره اخير مجلس.

يادم نمي ره سردبير به خاطر اينكه من دو ساعت در اتاق ميكرو فيلم در حال درآوردن سابقه اخبار مربوط به سالهاي ۷۰ و ۷۱ بودم شماتتم كرد و چنان فريادي به سرم زد كه همه در اتاق خبر متوجه شدند. دو بار هم بخاطر گزارش اشك من را درآورد اما من اين بار زير بار حذف شدن گزارشم نرفتم . هرچند كه بعد همين گزارش شد سند دست اول وزير كشور و رييس ستاد انتخابات كشور  آن دو نفر به استناد همين گزارش از عملكرد خودشان دفاع كردند.

يك سال بزرگتر شدم . اميدوارم كه امسال تيغ سانسور آنقدر قوي نباشد كه گزارش را در ذهنم بخشكاند و اميدوارم كه آنقدر جسورتر شده باشم كه بخاطر هر سطر نوشته ام با عالميان بجنگم.